Working days

When you work on commission, you tend to get two types of time served to yourself: time of laid-back, workless and broke life and time of intense workflow with money coming to let you live through tht first type of time. I've been having that second type of time served to me lately, hence lack of posts on the blog. I've been sewing up a storm, designing graphics and taking photos for clients. With my days filled to the brim with duties, I finally did find a little time to take a few photos --albeit on the job! We were taking wedding photos for a cute couple and we had two spare hours in between the shoots. While the couple and their families were dining, we went to have coffee and to look for nice places for the next photoshoot in the Old Town. We came to the music school grounds and I asked my boyfriend, The Fish, to take a few pictures of me in my working outfit.

I figure there is no place for bold prints and being heavy with colour when you're a wedding photogtrapher. You are supposed to stay in the background as much as possible while still being elegant enough to show your respect. After all, it's a huge celebration for the bride and groom and their families and friends so it's only fair to look like you fit in while staying professional. I like to choose white tops and rather close fitting downs that let me easily move about (you do that a lot when you shoot a wedding) and some comfortable shoes. At the same time, I don't want to look like I'm going to the office so while a pencil skirt is a yes, a black pencil skirt would not satisfy me. So here's an iteration of my usual working outfit. A white blouse with a subtly pink bow, a classic pencil skirt in polka dots (made it myself some time ago) and nude flats. Simple, smart and comfortable.

And you'll see the photos of the bride and groom later this week because the beautiful bride was wearing a dress that I made for her and I want to show it to you!




Po polsku niebawem.
Skirt: made it myself
Pattern: Burda
Fabric: allegro
Blouse: Freesia, old
Flats: Even&Odd via Zalando
Bow: ?
Earrings: gift from my Mum
Ring: Rossmann

*Photos by my boyfriend, The Fish.
Follow

Vintage Tuesday: Flotte Kleidung from 1950s


This magazine came as a surprise. I had never heard about it before I bought it and I didn't really know what it would offer because there wasn't much to be seen in the item's description on the auction where I'd found it. But I was curious enough to bid and buy. And that happened to be a great choice. 

Flotte Kleidung may seem less on the outside than most of my usual crushes like Burda and Neuer Schnitt --because it isn't published on quality paper and has half the pages --but it offers as much if not more. The designs inside are outstanding and very original. I love all the quirky details like gathers in weird places and tabs and button closures where you least expect them. Just look at the construction of the bodices here! It's way different from your usual two-dart close fitting bodice with U- or V-shaped neckline. For example, the red bow-printed dress on page 12 has the most peculiar construction --and what a treat it is! This is precisely what I'm looking for in those magazines: designs that come across as ingenious because I would not have thought of them myself, no matter how much creative I would get. But this... this teaches a lot. And I like to learn. In fact, I learn best through imitation. So I'm going to imitate and sew some of these when I get more time. Just for practice. Oh, and for the lovely dresses to add to my closet, that too.

Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Train never coming back

Having my photos taken on rail tracks has been a small dream of mine ever since I've started writing this blog --probably even earlier than that. I love trains and their atmosphere and sound as much as I love the idea of traveling. And I get easily hypnotized by the sight of railroads. For some reason it seems very romantic to me. 

It might have to do with the fact that I used to have a boyfriend living in another city when I was very young. And with 300 km between us, a train was the only way to get us together. I used to pass some tracks every day on my way to school and I would pause when I was on a bridge above them, and look down at the trains and dream of the moment I would climb my carriage, nervous and lost, to appear to sit idly for three hours, while my heart kept pounding and pounding. And then, I would I would arrive at the station with my nose pressed to the window and squinting my eyes to make my boyfriend out of the crowd and finally see him on the ramp, squinting and trying to find me inside the carriage. 

And then I would go back to reality and my daily duties, and one day I would break up with him and never have to take that train again. Which is too bad, really, I enjoyed those times a lot.

We now mostly travel by car but I wish we would go back to all the excitement of train rides sometimes. 




Po polsku niebawem.

Dress: Thrifted, Louche
Flats: Pier One
Backpack: even&odd
Sunnies: Rossmann
Hairpin: ?
Photos by my Boyfriend, The Fish.
Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Flowers, flowers everywhere

This week has ben filled with sewing to the brim! I've sewn the giveaway prizes (finally! Guys, I'm soon going to be packaging&sending them to you!), made a skirt for a client and finally sewn the final, good-fitting bodice for the wedding dress that I'm working on for another client. In the mean time, some new fabrics arrived at my door, and they were so pretty I just couldn't help myslelf and I whipped up this circle skirt. It is gorgeous, I tell you. And I've not had a circle skirt hang so nice in a long while.  I normally go for less voluminous skirts because I feel they don't accentuate my broad hips like bigger skirts tend to do but this one is good! I guess the stiff fabric is doing its job well, flaring out on its own like a dream. I have not sewn in a lining yet and the skirt still needs hemming but that won't stop me from wearing it. This floral fabric is just so beautiful! I have a lot more of it so prepare yourselves for more floral stuff happening in the future.

So, flowery fabric, flowers in hand... I got these fantastic sunflowers from my Boyfriend, The Fish, for my namesday two days ago, and I thought they would complement the skirt well so I took them for a ride when we were taking photos this morning. A flowery day it is!




W tym tygodniu żyję szyciem. Skończyłam szyć nagrody z rozdania (w końcu! Niedługo będę je wysyłać, więc teraz cierpliwie czekajcie na paczki!), uszyłam spódnicę z przeuroczej tkaniny w liski dla miłej dziewczyny, która sobie u mnie taką zamówiła, i skończyłam poprawiać gorset sukienki ślubnej, którą szyję na koniec sierpnia. W międzyczasie przyszły do mnie nowe tkaniny i tak mnie zachwyciły, że musiałam uszyć i coś dla siebie - i tak powstała ta szybka spódnica z koła. Brakuje jej jeszcze podszewki i nie jest obrębiona, ale to mi nie przeszkadza jej nosić, bo jest boska. Dawno nie miałam tak ładnie się układającej spódnicy z koła - zwykle wolę węższe fasony, bo nie podkreślają tak bardzo moich szerokich bioder, ale tutaj sztywny materiał zadziałał swoje i spódnica nawet bez halki jest ładnie rozkloszowana. Mam tej tkaniny jeszcze dużo, więc możecie się w przyszłości spodziewać więcej uszytków z nią w roli głównej.

...a słoneczniki dostałam od mojego chłopaka, Ryby, na imieniny, i zabrałam je na zdjęcia w ramach dopełnienia kwiatowego wizerunku. Jak szaleć, to szaleć.

Skirt: made it myself
Pattern: circle skirt calculated using this handy tool
Fabric: from a tailor's shop that was selling out
Shirt: borrowed from my Mum
Heels: Ambra
Headscarf: vintage, from my Granny
Belt: vintage, from my Granny

*Photos by my boyfriend, The Fish.
Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Back with the birds

I nearly forgot that I had this bag. It was laying in the back of my closet for the last few months and only recently did I dig it out again. It's one of my favorite thrifting scores: I mean, a true vintage McDonald's novelty bag? What a treasure! Also the dress is the same I wore two years ago, when I was only starting to blog here. I wore it a lot during this whole time but never blogged about it so it was high time to show it again.



Niemal zapomniałam o tej torbie. Kilka ostatnich miesięcy spędziła zakopana w mojej szafie i dopiero niedawno na nowo ją odkryłam. To jedno z moich ulubionych znalezisk z second handów. No wiecie, prawdziwa, vintage'owa torba z McDonald'sa? To ci dopiero skarb! Sukienkę też odkopałam. Mam ją od dwóch lat, kupiłam ją, kiedy zaczynałam pisać tego bloga i potem jakoś od tego czasu się nie złożyło, żeby się tu pojawiła. Czas więc najwyższy, by ją znowu pokazać.

Dress: New Look
Bag: thrifted, vintage
Flats: even&odd via Zalando
Hat: thrifted

*Photos by my boyfriend, The Fish.
Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Vintage Tuesday: Der Neue Schnitt 5/1953




Welcome to more sunny, breezy and summery fashioins from 1950s! This issue is another favorite of mine --it's so full of delicious designs and beautiful colours. I've even copied a pattern from it back in December last year and put it up online for everyone to enjoy. I wonder if anyne has actually sewn the pattern. If you did or you know of someone who did, let me know!

My problem with this issue is that it lacks one out of two pattern sheets and the instruction booklet which makes recognizing the pattern pieces and given models almost impossible. When I was looking for the pieces for the dress that I copied, it took me good few hours before I was sure I recognized them in the tangle of pattern lines. But it's all well worth it and I might take another chance at finding the patterns for something else from this one.

Kolejne słoneczne, wakacyjne fasony z lat 50-tych! Ten numer to mój kolejny ulubieniec --jest pełen wspaniałych projektów i przepysznych kolorów. W zeszłym roku nawet skopiowałam jeden z wykrojów i wrzuciłam go na bloga, żeby inni też mogli uszyć z niego sukienkę. Jestem ciekawa czy komukolwiek się to udało, więc jeśli coś o tym wiecie, to dajcie znać!

Mam ten problem z tym numerem, że brakuje w nim jednego z dwóch arkuszy wykrojów i książeczki z instrukcjami. To niestety sprawia, że przyporządkowanie odpowiednich linni wykrojów do konkretnego modelu jest bardzo trudne. Żeby znaleźć wykrój sukienki siedziałam ładnych parę godzin nad kartką i jeździłam palcem po liniach, żeby sprawdzić czy kolejny kształt mógłby być jej częścią. Ale warto! I być może niebawem powtórzę te poszukiwania, bo zostało jeszcze mnóstwo wykrojów wartych uszycia.

Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Little gardener

If I have been a litte less regular with blogging lately, that's because I've gotten a bit tired of it. There are many things that you don't expect to find out about yourself when you sign up for a blog. I have learned that it can be hard and even nauseating to look at myself as much as I have to if I am to make three outfit posts a week. It is also surprising how much time blogging takes when you want to perfect everything like I do. Sometimes even picking an outfit isn't as easy as I would like it to be because I don't want to bore my readers with the same thing over and over again --or, to be honest, I don't want to bore myself.

It's good to take a break from time to time, only to re-discover the joy of doing my usual routine. It's good to hit refresh sometimes, you know? So, this time, I chose to wear a crop top that I'd recently made --it'sa pattern I'm working on perfecting right now and this particular piece turned out to be too short to wear comfortably without having something underneath. That's why I chose to layer it over my white dress. It's a new silhouette to me and I like how playful it is! I also wanted to play a bit with the photos this time and we took these while I was watering my Mum's garden and we had a blast, especially considering the crazy hot weather we've been having. It was pure joy to stand in the faux rain created by the waterhose. So much so, that I haven't noticed that I've put on my crop top back to front! I only realized it when I looked at the photos on the camera. I was already soaked wet by then so we only took a handful of photos with the top put on right way, i.e. with the scallopped edge in the front. But --fun it was! And that's what counts. And I now have the excuse to show you the top once again.




Jeśli ostatnio bloguję mniej regularnie, to dlatego, że trochę się zmęczyałam. Jest wiele rzeczy, których się człowiek nie spodziewa zanim naciśnie przycisk "załóż bloga". Ja przekonałam się, że bywa, że mdli mnie na samą myśl o robieniu sobie zdjęć - ile możnana siebie się gapić? A jeśli chcę wrzucać trzy posty ubraniowe tygodniowo, nie ma wyjścia. Zaskakuje mnie też, ile czasu zabiera blogowanie, szczególnie, kiedy chcę wszystko mieć dopięte na ostatni guzik i najlepsze, na jakie mnie stać. Czasem nawet wybieranie zestawu nie jest tak proste, jak bym chciała, bo nie chcę nudzić ani czytelników, ani siebie powtarzaniem ciągle tego samego.

Dobrze jest więc zrobić od czasu do czasu przerwę, choćby tylko po to, żeby na nowo odkryć, że można mieć z tego trochę radości. Warto czasem się odświeżyć. Dlatego tym razem wybrałam krótki top, który niedawno uszyłam - to dla mnie nowa sylwetka. Jest to też nowy wykrój i pracuję nad tym, żeby był dokładnie taki, jak chcę. Ten akurat wyszedł za krótki i uznałam, że lepiej się będę czuła mając coś pod spodem, dlatego założyłam go na sukienkę. Podoba mi się, że jest taki filuterny, może kiedyś odważę się nosić go z odkrytym brzuchem.

Chciałam też pobawić się przy robieniu zdjęć, więc te zrobiliśmy w czasie podlewania ogródka mojej mamy. W dzikich upałach, które teraz mamy, było rewelacyjnie fajnie stać pod sztucznym deszczem i się moczyć, i chłodzić. Było tak bardzo fajnie, że nie zauważyłam nawet, że założyłam top tył na przód i zorientowałam się dopiero, kiedy myślałam, że już po zdjęciach i zajrzałam do monitorka na aparacie. Byłam już kompletnie zmoczona, więc z topem założonym we właściwy sposób zrobiliśmy zaledwie kilka zdjęć. Ale to tylko powód, żeby pokazać Wam top raz jeszcze przy innej okazji!



Top: made it myself
Pattern: re-designed pattern from a vintage pattern magazine from 1962
Fabric: thrifted
Dress: made it myself
Pattern: self-drafted
Fabric: vintage, from my Granny's stash
Flats: Pier One via Zalando
Photos by my Boyfriend, The Fish.

Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Shapes and sizes


I have gained some weight in recent months. That is always a sign of having good times for me: when I'm happy, I eat. I have always been at my skinniest when I was deeply depressed or in a highly nervous state for longer periods of time: when I'm down, I become restless and need to move a lot and simoultanously can't eat much. Since I normally don't move a lot and have never had any excercise routine (I'm getting bored real quick and excercising seems like such a waste of time when there are so many things to sew!) and since I like to eat things I consider tasty in large quantities, it is natural for me to put on a few kilos each year, only to drop them during a more stressful period (and gain them back again).
I'm ok with my figure. I like having a small waist, especially when compared to my large hips (how about a full whopping meter in circumference?). I like my awesome legs. I like my upper body a lot and I like the fact that I look feminine. I know how to accentuate it or subdue it. I'm fine with it. And realizing all this made me ask myself why I constantly feel like I need to lose weight despite feeling just fine with myself the way I am. Then it occured to me that I have this abstract idea of being big that makes me unhappy. Not fat, just big. I feel like I am large and occupy a lot of space when I want to be tiny and ethereal. I can't really tell where this idea comes from. It might stem from my home, where I was always told I wasn't as small as my mother and aunt and granny (and those guys were virtually thumbelinas weighing no more than a tiny bird for most of their lives). Or it might be associated with the fact that I used to spend a lot of time with boys when I was younger, and obviously was always the smallest person in the group, while now I have much more female friends to hang out with and, naturally, compare myself with. No matter the reason, though, being tiny is not gonna happen to this girl anytime soon, so I better keep on liking my curves and embrace the fact that I do take up one full seat on a subway. Nothing wrong with that, anyway.


Also, this is my second pair of shorts made from a vintage pattern found in a 1950s sewing magazine. I made the first, test pair too large for my taste an in a very wrong fabric so I decided to make all the necessary changes for my next pair and they turned out a tad on a small size. Thankfully, this fabric was a nicely stretchy jeans so I was able to squeeze in my bum (although only barely). I'm pretty happy with the result as these babies hug my hips nicely and accentuate my waist (can you already spot a small obsession here?). I'm also in love with myself for making those cute heart-shaped pockets. I'm just so clever!

And just for your information, I also made the tote bag featured in today's post, complete with printing on fabric! Actually, I made seven. Seven. Because I liked making them. The other six is waiting to be printed on but I guess I need to learn to prioritize now cuz all the Important Stuff you can't know about (yet) won't do itself!


Nabrałam trochę wagi w ostatnich miesiącach. To dla mnie zawsze znak, że mam się dobrze. Kiedy jestem szczęśliwa - jem.  Najchudsza w życiu byłam zawsze w najgorszej depresji i w utrzymującym się przez długi czas stresie. Jestem wtedy bardzo niespokojna i ciągle w ruchu, a przy tym nie mogę jeść. Ale normalnie niewiele się ruszam (bardzo szybko się nudzę ćwiczeniami, a poza tym wydają mi się potworną stratą czasu, kiedy jest tyle do uszycia!), a przy tym lubię sobie dogadzać jedzeniem, które uważam za smaczne. W związku z tym regularnie tyję i chudnę, w zależności od tego, czy przeżywam akuarat lepszy, czy gorszy moment.

Lubię swoją figurę, i to niezależnie od wagi. Lubię swoją szczupłą talię, która odcina się szczególnie na tle szerokich bioder (metr w obwodzie, kto przebija?). Lubię swoje rewelacyjne nogi i lubię górną część swojego ciała. Podoba mi się, że moje ciało jest kobiece. Wiem jak to zaakcentować albo wygasić. Jest mi z tym dobrze. I kiedy zdałam sobie z tego sprawę, zastanowiło mnie, czemu wobec tego ciągle czuję potrzebę schudnięcia? I wtedy dotarło do mnie, że mam w głowie jakiś abstrakcyjny koncept bycia dużą. Nie grubą, tylko dużą. I to sprawia, że czuję się nieswojo w swoim ciele. Czuję, że zabieram dużo miejsca, a chciałabym być malutka. Nie jestem pewna skąd mi się to bierze. Może z domu, gdzie zawsze słyszałam, że jestem większa niż moja mama, ciocia i babcia (a one były bardzo drobne i lekkie jak ptaszki przez większą część życia). A może wynika z tego, że jako młoda dziewczyna spędzałam czas głównie z chłopakami i byłam wtedy, oczywiście, najmniejsza w towarzystwie, a teraz mam sporo koleżanek, z którymi mogę się porównywać. Ale bez względu na powód, bycie malutką z pewnością mi się w najbliższym czasie nie przydarzy, więc to dobrze, że lubię swoje krągłości - teraz muszę jeszcze polubić to, że zajmuję w metrze jedno miejsce siedzące i wypełniam je w całości. Nie ma w tym zresztą nic złego.

A przy okazji - to druga para spodenek, które uszyłam na podstawie wykroju z magazynu szyciowego z lat 50-tych. Pierwsza, testowa para wyszła mi za duża i uszyłam ją z bardzo niedobrej tkaniny, więc postanowiłam poprawić co trzeba i... ta para wyszła mi trochę za mała. Ale na szczęście uszyłam ją z rozciągliwego dżinsu, więc udało mi się zmieścić w nie tyłek (ledwo, ledwo). Jestem zadowolona z tego, jak się uszyły: ładnie podkreślają talię i obejmują biodra. No i zakochałam się w sobie z powodu tych kieszonek w kształcie serc. Sama je wymyśliłam i uważam, że są niesamowicie fajne.

I jeszcze - torbę z dzisiejszego posta też sama uszyłam, a nawet sama drukowałam tkaninę. Właściwie to uszyłam ich siedem. Bo mi się spodobało. Pozostałe sześć czeka na to, aż na nich coś nastempluję, ale teraz muszę już ustawić sobie priorytety, bo Ważne Rzeczy, o których jeszcze nie możecie wiedzieć, nie zrobią się same.

Shorts: made them myself
Fabric: gift
Pattern: Der Neue Schnitt 1957
Bag: made it myself
Fabric: thrifted
Pattern: Reversible tote bag by Seasoned Homemaker
Jacket: thrifted
Blouse: vintage, from my Granny's closet
Belt: vintage, from my Granny's closet
Shoes: found
Headband: a piece of vintage lace

Photos taken by me.
Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email

Remix: the green circles dress

I have had this dress for over a year and wanted to share more ways I've worn it in the past. I usually style it together with a denim jacket or a cardigan but I've also worn it as top, with a skirt layered on top. It seems to be one of my favorite pieces, worn through all the seasons except for winter since it's way too light for that and I'm not sure any amount of layering would make it wereable in minus temperature.

Outfits: 1, 2, 3 and 4.
Dress: thrifted.
Follow facebook bloglovin pinterest instagram tumblr email