My body story

I'd written about body positivity before on this blog but today I felt I wanted to be more open about my relation with my body. I feel there is an enormous pressure on each and every one of us when it comes to our bodies. We tend to feel ashamed of ourselves when we see others wataching us. We tend to be wary of our measurements and weight, as if they defined us. I've seen a lot of girls hide behind numbers or --on the other hand --hide their numbers to a fault. I've seen people not talk about their disability and sickness out of fear of being judged. It's like almost all of us think our bodies are our faults that we need to conceal. After carrying out The Project on Body, I believe this to be not so. We just don't talk. We don't know that others worry about their bodies the same amount as we do because we don't talk about these things. I believe if we were more open, things could change for better for all of us.

So here's some facts about my body, ones I feel ok sharing. I believe in being transparent that way. I hope it encourages others to feel better with their bodies and lets them talk about them more freely if they want to. To me, life has always been about trying to feel accepted and normal and while my body makes it hard to feel that way, I think it's just because I often feel ashamed to talk about it. As I said, we don't talk enough. If we did, we would have known that all of us have problems. It's normal to have problems. It's ok to have problems. It's even more ok to talk about them.

Disclaimer: I don't want to talk about the body image in the media at this time, it's a whole another story. I'm just sharing my personal experience here, without any deeper anlysis. I don't want to go too far into the realm of judging every single thing. Just stating the facts, as opposed to opinions, seems enough for this post --which is rather lengthy anyway.


I am 166 cm (5 ft 4') tall and I usually weigh between 59 and 64 kilos. At 63 kilos (an estimate, I haven't weighted myself in months), my current measurements are 90 cm (35.5 in) at the bust, 70 cm (27.5) at the waist and 103 cm (40.5 in) at the hips. Also my head circumference is 58 cm (23 in) and my neck is 34 cm (13 in) and then there are other measurements that I know because I sew clothes for myself. Thanks to that, I've learned numbers themselves won't tell you anything. It's all about proportion --and good fitting clothes.

These are the facts, hard numbers that I can tell you without hesitation. Now, as much as I want to not judge, some things about my body fall in to "the harder" and others into "the easier" category. At the same time, please be aware that body is not just about the looks. It's so much more.


I was a sickly child, constantly home with anginas and colds and fevers. At seven, I was diagnosed severly allergic to pretty much everything you can inhale and a lot of things you can eat and those allergies made my immune system very weak. It all turned out to be totally psycho-somatic once I've changed my social environment to one that was secure and friendly in my third high school. Today, I rarely get sick at all.

But some of the downsides of my childhood allergies remain and make themselves apparent to this day. One such downside, which people seldom attribute to allergies, is weak muscular structure, which is why I slouch a lot and have to constantly remind myself to straighten my back. My spine is badly damaged from it already and I need to get some excercise.

At around 23 I was diagnosed with PCOS --Polycystic Ovaries Syndrome --which is a hormonal disorder pertaining to the metabolism of sugars. It shows itself in a number of ways: irregular periods, tendency to gain unhealthy weight, incurable acne, hirsutism and a tendency towards depression. It's also a main reason of infertility in women. I'm among the lucky few who only get their period once a blue moon, I have just one pesky witch-like hair on my chin that I pluck out, and I am able to control my weight. There is no known cure for PCOS.

I was also born with a skull malformation known as retrognathia or prognathism. It means that my upper and lower teeth meet at the edges instead of my lower teeth hiding behind the upper. This leads to my teeth getting filed and my enamel breaking down and my facial muscles working disorderly. It also makes my face appear flat and elongated and disproportionate. This condition can only be improved by wearing braces and undergoing a double jaw surgery in which my maxilla and mandible would need to be broken and re-set in correct positions.

For the last seven years I've had a bad rash on the upper part of my back. I've been bouncing off doctors and taken every medicine imaginable, from traditional antibiotics to alternative herbal treatments to trying diets and nothing works on it. It seems I can't do much about it except for wearing concealing clothes and trying not to scratch.

I am also prone to depression and neurosis with a few bad episodes along the way. As I grew older, I've learned to manage my moods better and also decided to take on a lifestyle that doesn't expose me to factors that make my psychological condition worse.

I live a pleasant life, I make my outfit shots as fairytale-esque and pretty as possible and I am passionate about many things which I share here --but listed above are important parts of my daily life, too. 


My body is enduring 
I've always been told I'm weak and shouldn't strain myself but it turns out that couldn't be farther from the truth. It took some mental effort for me to notice it, actually, but I finally did.

First time I decided to check this out, was a few years ago when I went to the mountains alone in the biggest cold of winter (we had the temperature drop to -37C one night) and for two weeks I was braving the often thigh-deep snow and going for six-eight hour long hikes almost everyday, and I felt physically great, not strained at all. 

My body has nice proportions
I have long, kinda muscular legs that I love and a feminine shape that I am learning to embrace. I also know how to dress myself to show off the features I like best. I'm not too tall and not too short, and I'm ok with that. I'm not big and I try to acknowledge that, despite being raised to see myself as large and often compared to skinny women in my family. 

When I gain weight, I tend to have my body fill all over the place, not in one particular area. I'm not boasting here. I admit that I just got lucky in this departament.

My mind is persistent.
I believe that the mind is a part of the body so I am including this trait here. When I get interested by something, I get passionate about it and will pursue it until I decide I've learned enough. I learned my long time occupation as a graphic designer all by myself (went to a few workshops that helped, too, it's only reasonable). I am a self taught sewist, constantly in training and getting better.

I crated an artistic and anthropological project focused on the image of the body among young people in Poland, and I talked at length with 100 people who wanted to take part in it, and photographed them. I required no help with it and did it all by myself.


It's not like the easy parts cancel out the hard parts or the other way round. 

It's not like being aware of my good proportions makes me any less vulnerable to remarks on my weight and shape. I pretty much always feel that I should get smaller and I blame myself for not being stubborn enough to get there. 

It's not like having a persistent mind will easily help me back away from an episode of depression. And it's not like having a tough body will ever make my PCOS or that weird rash go away. 

But these things coexist in me and make me a multi-dimentional creature, just like any other person. I think there is a particular quality in it, even if it's nuanced and not easy to notice or desribe. In a way, and from a certain perspective, we are all normal and we all fit somewhere. And at the same time, it doesn't mean that if we are normal, we don't have any problems. Having problems is very much normal.

And again, I believe in being open and talking about it. If we talked more, we would be aware that all of us have certain stereotypes built in that we fight with. Everyone's got their own story to tell, their own battles won and lost and those never taken on. If you feel like you can relate to what I'd written, why not share your own experience in the comments below? Someone might read it and feel strengthened by our stories and openness. I have also created a link-up in case you wanted to write (or have already written) about your experiences on your own blog. Please link to my entry in your post if you do.

Po polsku niżej.

Pisałam już o pozytywnym podejściu do ciała, ale dziś chciałabym opowiedzieć więcej o mojej z nim relacji. Wszyscy czujemy ogromną presję, jeśli chodzi o ciało. Potrafimy się wstydzić, kiedy inni na nas patrzą. Nasze wymiary potrafią nas terroryzować. Widziałam dziewczyny, które chowały się za swoimi numerkami albo, z drugiej strony, ukrywały te numerki, jakby od tego zależało ich życie. Rozmawiałam z ludźmi, którzy bali się mówić o swojej niepełnosprawności lub chorobie z obawy przed oceną. Wygląda to tak, jakbyśmy niemal wszyscy uważali swoje ciała za błędy, które trzeba ukrywać. Po tym, jak przeprowadziłam Projekt: ciało, jestem przekonana, że to nie tak. My po prostu o tym nie rozmawiamy. Nie wiemy, że inni martwią się o swoje ciała tak samo, jak my. Myślę, że gdybyśmy byli bardziej otwarci, wiele rzeczy mogłoby się zmienić na lepsze.

Dlatego zostawiam tu kilka faktów dotyczących mojego ciała - takich, którymi mogę się bezpiecznie podzielić. Uważam, że taka otwartość i przezroczystość jest ok. Mam nadzieję, że pomoże to innym czuć się lepiej w własnej skórze, a może zachęci też do opowiedzenia czegoś o sobie. W moim życiu bardzo ważne było zawsze czucie się normalnie i pasowanie do rzeczywistości. Jeżeli moje ciało to utrudnia, to chyba właśnie dlatego, że wstydzę się o nim mówić. Naprawdę uważam, że za mało rozmawiamy. Gdybyśmy to robili, wiedzielibyśmy, że każdy z nas ma problemy. To normalne. To nawet w porządku. A jeszcze bardziej w porządku jest o tym mówić.

Drobna uwaga: celowo pomijam tym razem temat cielesności w mediach. To zupełnie inna historia. Chcę się tutaj podzielić tylko własnymi doświadczeniami, bez głębszych analiz. Nie chcę się zapędzać w ocenianie. Na potrzeby tego wpisu wystarczy, że opowiem przede wszystkim o faktach, a o opiniach tylko niezbędne minimum (bo nie da się pisać bez opinii).


Mierzę 166 cm, ważę przeważnie pomiędzy 59 i 64 kg. W tej chwili, przy około 63 kg (to szacunkowa waga, bo nie ważyłam się od miesięcy), moje wymiary to 90 cm w biuście, 70 cm w talii i 103 cm w biodrach. Mój obwód głowy to 58 cm, a szyi 34 cm. Znam jeszcze inne wymiary, bo szyję sobie ubrania. Dzięki temu wiem, że cyfry mówią bardzo niewiele. Najważniejsze są proporcje - i dobrze dobrane ubrania.

To proste fakty, twarde liczby, które mogę podać bez wahania. O ile, jak powiedziałam, nie chcę oceniać, trudno mi nie utworzyć kategorii "trudniejszej" i "łatwiejszej" przy opisywaniu dalszych elementów związanych z moim ciałem. Chciałabym już tutaj zwrócić uwagę, że ciało to nie tylko wygląd. Ciało to o wiele, wiele więcej.


Byłam bardzo chorowitym dzieckiem. Kiedy miałam siedem lat, zdiagnozowano u mnie ciężką alergię pokarmową i pyłkowicę. Ta choroba bardzo osłabiła mój układ odpornościowy. Po latach alergia okazała się psychosomatyczna i kiedy zmieniłam otoczenie na przyjazne w ostatnich klasach liceum, przestałam chorować.

Ale po alegrii zostało mi trochę innych kłopotów, na przykład te z kręgosłupem. Niewiele się o tym wspomina, ale alergia łączy się z osłabieniem struktury mięśniowej. Mimo wielu lat korektywy, garbię się i ciągle muszę sobie przypominać o prostowani, a mój kręgosłup jest w opłakanym stanie.

Kiedy miałam około 23 lat, zdiagnozowano u mnie PCOS - syndrom policystycznych jajników - czyli zaburzenie hormonalne dotyczące metabolizmu cukrów, a objawiające się na przykład: nieregularnym miesiączkowaniem, tendencją do tycia, niewyleczalnym trądzikiem, hirsutyzmem i skłonnością do depresji. Jest to również główna przyczyna bezpłodności u kobiet. Mnie się poszczęściło: mam tylko okres od wielkiego dzwonu, czasem muszę wyrwać jakiś wiedźmi włos z brody i udaje mi się utrzymać wagę. Na PCOS nie ma leku.

Urodziłam się z wadą kostną zgryzu, zwaną retrognacją lub progenią. Oznacza to, że moje szczęki są względem siebie niewłaściwie ułożone i moje zęby stykają się na krawędziach, podczas gdy dolne powinny być cofnięte względem górnych. W efekcie tej wady moje zęby się ścierają, szkliwo pęka, a mięśnie twarzy nie pracują prawidłowo. Sprawia ona też, że moja twarz jest płaska, podłużna i nieproporcjonalna. Moją wadę leczy się przez założenie aparatu ortodontycznego i operację dwuszczękową, w czasie której moja żuchwa i szczęka zostałyby złamane i ustawione na nowo, poprawnie względem siebie.

Od siedmiu lat walczę z wysypką w górnej części pleców. Odbiłam się już od niezliczonej ilości lekarzy i próbowałam wszelkich możliwych leków, od antybiotyków, przez zioła, po zmianę diety - nic nie działa. Nie mogę poradzić na nią nic poza noszeniem ubrań, które zasłaniają plecy i ćwiczeniem woli, żeby nie drapać.

Mam też skłonności do depresji i nerwicy, po drodze przydarzyło mi się kilka cięższych epizodów. Im jestem starsza, tym lepiej zarządzam swoimi nastrojami. Zdecydowałam się też na tryb życia, dzięki któremu nie wystawiam się na czynniki, które mogłyby pogarszać mój stan psychiczny.

Mam przyjemne życie, strzelam ładne fotki ładnych ubrań i dzielę się na blogu swoimi pasjami, ale lista powyżej to też ważne elementy mojego codziennego życia.


Moje ciało jest wytrzymałe
Zawsze mówiono mi, że jestem słaba i powinnam się oszczędzać, ale okazuje się, że trudno było się bardziej mylić. Sporo wysiłku wymagało, bym to wreszcie zauważyła, ale udało się.

Pierwszy raz postanowiłam to sprawdzić kilka lat temu, kiedy wyjechałam w góry w środku srogiej zimy (jednej nocy temperatura spadła do -37 stopni), by sama łazić w śniegu po pas. Spędziłam tam dwa tygodnie, chodziłam niemal codziennie na sześcio-, ośmiogodzinne wycieczki, i fizycznie czułam się doskonale.

Moje ciało jest proporcjonalne
Mam długie, dość umięśnione nogi, które uwielbiam, i kobiece kształty, które uczę się lubić. Wiem też, jak się ubierać, żeby podkreślać to, co mi się podoba. Nie jestem ani zbyt wysoka, ani byt niska, i dobrze mi z tym. Nie jestem też duża, i staram się to sobie wbić do głowy, mimo że wychowałam się w poczuciu, że jestem tęga, zwłaszcza w porównaniu z filigranowymi kobietami w mojej rodzinie.

Mam też to szczęście, że kiedy przybieram na wadze, wypełniam się wszędzie po równo.

Mój umysł jest wytrwały

Uważam, że umysł jest częścią ciała, więc tę cechę też tu wpisuję. Kiedy coś mnie zainteresuje, łatwo przeradza się to w pasję, za którą podążam do upadłego. Nauczyłam się w ten sposób swojego zawodu - grafikiem zostałam z wyboru i uporu, z pomocą kilku warsztatów. Sama też nauczyłam się szyć, ciągle się w tym doskonalę i robię to coraz lepiej.

Stworzyłam artystyczno-antropologiczny projekt dotyczący postrzegania ciała przez młodych ludzi w Polsce, i rozmawiałam w jego ramach z setką uczestników. Wszystkim też zrobiłam zdjęcia. Całość zorganizowałam i przeprowadziłam zupełnie samodzielnie, nie oczekując niczyjej pomocy.


To nie tak, że "łatwiejsze" znosi "trudniejsze" albo na odwrót. 

To nie tak, że jeśli jestem świadomo swoich dobrych proporcji, to mniej mnie bolą uwagi dotyczące mojej wagi i kształtów. W zasadzie bez przerwy czuję, że powinnam być mniejsza i winię się o to, że nie jestem dość uparta, by dojść do celu.

To nie tak, że mając wytrwały umysł, jestem w stanie utrzymać się w ryzach i nie wpaść w kolejny epizod depresyjny. I to nie tak, że mając wytrzymałe ciało, mogę cokolwiek poradzić na PCOS albo pozbyć się tej dziwnej wysypki.

Ale te elementy działają obok siebie i sprawiają, że jestem wielowymiarowym stworzeniem, tak, jak każdy inny człowiek. Myślę, że jest w tym szczególna wartość, być może bardzo zniuansowana i trudna do dostrzeżenia i opisania. W pewnym sensie i patrząc pod odpowiednim kątem, wszyscy jesteśmy normalni, wszyscy gdzieś pasujemy. Sam fakt normalności nie sprawia jednak, że nasze problemy znikną - bo problemy też są normalne.

Jeszcze raz więc: wierzę w otwartość i rozmowy. Gdybyśmy rozmawiali więcej, wiedzielibyśmy, że wszyscy mamy głęboko zakorzenione stereotypy, z którymi walczymy. Każdy ma swoją własną historię, swoje wygrane i przegrane walki, jak również walki, do których w ogóle nie podszedł. 

Jeśli czujecie, że coś z tego, co napisałam, jest Wam bliskie, może zechcecie podzielić się Waszymi własnymi doświadczeniami? Może ktoś o nich przeczyta i poczuje się wzmocniony podobieństwem Waszych historii.



  1. To bardzo odważne co tu napisałaś, niewiele osób podjęłoby się takiego wyznania, w dodatku tak ładnie opisanego. Zwłaszcza, że przeważa kult idealności pod każdym względem, prędzej przeczytam post o nowej diecie, czy trenerze personalnym, niż historię walki z własnymi słabościami. Społeczeństwo nie lubi rozmów o tym, co nas boli. A może powinno się o tym szerzej wspomnieć, żeby zwiększać ludzką świadomość i empatię, to zdecydowanie przydałoby się w dzisiejszych czasach. Zwłaszcza, że internet też jest świetnym środkiem przekazu, ale wtedy kiedy wykorzystuje się go w dobrych celach. Oprócz wspaniałego talentu do szycia, masz także wiele innych zalet :)

    1. Dzięki za czas, który poświęciłaś, żeby przeczytać i napisać coś od siebie :). To bardzo miły i rozsądny komentarz, bardzo trafna uwaga o tym, że internet jest dobrym środkiem przekazu i rozprzestrzeniania informacji - nie tylko tych o dietach i trenerach osobistych ;). Prawdziwe historie też się tu znajdzie, na szczęście.

  2. Odważnie, bo temat chyba faktycznie jest tabu, zwłaszcza że znając się z Tobą tak, jak się znamy, mogę śmiało powiedzieć "o rany, w życiu nie przypuszczałam!".
    Ale muszę się przyznać, że za nic w świecie nie umiem zinternalizować tej body-positive narracji - tak względem siebie, jak i innych. Wiem, że wszystkim żyłoby się lepiej, gdyby byli "normalni", "we własnej skórze" i "na swoim miejscu" przy tym tacy, jacy są, ale nie umiem poważyć głęboko wrytych kodów estetycznych.

    1. Wydaje mi się, że temat jest nie tyle tabu, ile po prostu wymaga dużego skupienia i odpowiedniego nastroju, żeby się nim dzielić. Łatwiej to chyba wyrazić w pozornej internetowej ciszy, gdzie nawet mimo miliardów oczu, nikt nie patrzy na Ciebie wprost, niż przed przyjacielem, tete-a-tete, gdzie polać się mogą łzy rzęsiste, a wtedy nie wiadomo co zrobić. Jeśli są ludzie, którzy chcą siebie i drugiego człowieka narażać na takie trudne sytuacje, to ja ich nie poznałam :).

      Natomiast ciało-pozytywna narracja jest trudna w ogóle, nawet ta naukowa. Dodatkowo pomieszana bardzo, myślę, przez masę poradników self-helpowych, które Ci strzelają w twarz radością i akceptacją i miłością bezwzględną do siebie, a po takich rzeczach to tylko można się gorzej poczuć, że człowiek nie jest zdolny do takich wzniosłych uczuć i może przez to mniej mu się należy, i dlatego siedzi w swoim niepozytywnym dołku-grajdołku.

      Ja myślę, po swoim projekcie, że tylko gadać można. Opowiadać sobie wzajemnie, słuchać, nie dyskutować i nie podważać tego, co wewnątrz, póki właściciel wnętrza sam czegoś nie odpęknie. I kody estetyczne wtedy sobie, a życie ze sobą - sobie. Nie trzeba wcale kochać wszystkiego ani akceptować wszystkiego, bo, hej, to by było zbyt łatwe i zbyt psychotyczne chyba, żeby mogło być na dłuższą metę prawdziwe ;).

  3. Zbieram szczękę z podłogi... szacun kochana, nie potrafiłabym tak szczerze powiedzieć o sobie na łamach bloga. Prywatne rozmowy na ten temat są inne, im więcej lat mam to coraz śmielej i otwarcie rozmawiamy z innymi kobietami o swoich ciałach, mamy większą świadomość, dystans i potrzebę zrozumienia. Pozdrawiam serdecznie :-)

    1. Dzięki, kochana, że przeczytałaś, to dla mnie ważne. Wiesz, dla mnie rozmowy o ciele stały się w pewnym momencie codziennością i czymś zwyczajnym, i może dlatego potrafię o nim mówić bez większych emocji i na chłodno. Są tu i trudne tematy, ale nie w tym lakonicznym opisie wczorajszym. Myślę, że kiedyś zagłębię się w to bardziej szczegółowo, ale póki co nie chciałam nikogo przytłaczać swoimi emocjami. O emocjach mówi mi się prawdziwie trudno.

  4. I thoroughly enjoy your style and photography. I am also 5'4 and my body shape is very similar to yours when I am your weight. I think you are beautiful and I enjoyed getting to know more about you and your writing. I love reading transparency!

    1. Thank you so very much for taking your time to read and leave a comment! I'm happy my post resonated with you on some level and I appreciate it that you wrote a few words for me, too.

  5. Klara! I have no idea how you continually inspire people, including me! Your mind must look incredibly attractive with all your ideas, passions and goodwill! I cannot stress this enough: YOU ARE ONE OF THE BEST PEOPLE I KNOW (BOTH ONLINE AND OFFLINE) - although, of course, I don't know ALL of you, just what you put on your online platforms, but still.

    This post is incredibly open, more than what I would've been comfortable in sharing. However, this really inspires me to share my story too. Mine would probably be less dramatic, less lengthy and, most definitely, less interesting. But if even just one person would read it, it would make me happy. And you're right, we don't talk about our bodies enough, we hide behind them - which is funny, because we ARE our bodies. Also, I'd like to think that we have similar proportions/body type, although your legs are sturdier than mine and you are significantly taller than I.

    All that is to say, simply, thank you for writing this post and please look forward to mine! I'll be sure to post it before the year ends.

    Alive as Always

    1. Oh, thank you so much, Bivi, for your heartfelt comment. I try to be transparent here as much as I feel comfortable with and I'm glad there are people who can appreciate that.

      Frankly, I have no problem talking about my body in this slightly detatched manner. I've had my share of long and draining conversations with many strangers about their bodies and I think this taught me to see my own body as a certain set of attributes that don't need to be assessed, and so, I can talk about them this way. I don't find this story overly dramatic, either, but I get how it might appear that way for someone who isn't me :).

      I'll be waiting forward to reading your body story if you ever feel like writing it!

  6. So my story. Weight constant, recently 63 / 171 cm. Between 63-68 kg. I am a long distance runner so I am very aware of my body.
    Pimples. On the back a little and in front. Once for a while I get one big somewhere on the face, the unsqueezable kind. Just have to live through it. Still hoping that after 30 it will disappear.
    Might have a Hashimoto syndrome, after my mom. It is a hormonal problem that influences metabolism.
    I have a teeth problem. Several holes, two teeth already with crowns, maybe I will get a third one soon. I am 26.
    I get moody while having a period, or just before it. I get episodes of depression, due to a difficult life experiences. I was molested as a child and had once an abusive boyfriend.
    I do my therapy 4th year, went through different kinds of it. It's hard but I learned to manage myself, to control when I need to or let go. Sometimes it doesn't work, but I just keep going.
    I am trying to keep up with my career plans, which are ambitious. Luckily here I have a support of loved ones.
    I just try to be and do everyday.

    1. Thank you, Maniamana, for your story! I think this was courageous of you to write about and I appreciate your input into this topic. Your story is very touching to me, personally.

      Every such story is unique and valuable, and I really believe it's important that people can share their stories. It's so much easier to be able to tell someone, even if you remain anonymous.

  7. This is a beautiful post, it really hits home for me (I just posted something similar about my experiences with life and chronic illness). I had severe scoliosis among a BUNCH of other issues and it ruined my self esteem. I thought my body was so ugly and I still live with that today even though I've had surgery to correct it. I know I weigh somewhere about 63kg and I don't even know how tall I am. I don't like to measure either height or weight because I get caught up with numbers, I would feel fine about myself, weigh myself and feel terrible, or measure my height and feel too short or too tall or too average. It never really ends does it?

    1. Thank you for reading and commenting, Alecia! I read your story and it was so touching for me, too, especially that I know a few people who went through pain of similar corrective surgeries and witnessing their enormous strength was one of the most humbling experiences.

      And when you talk about numbers like they define you... I get that! I understand the feeling. I've found out one trick, though, that helped me ditch some habits: asking yourself why you treat certain things as so important and trying to answet as honestly as you can. Sometimes an honest answer can make a lot of magic lingering around our habits just go away.

      That said, I'm not one to tell people what they should or shouldn't do because I don't know what works for others... from my personal experience, I can tell you one thing: it does get better. With time and age, some things get easier and we attribute less and less meaning to them. And that's good. Here's to hoping you'll get more lenient with yourself! :)

  8. I really appreciate this post. I think you are right about talking through things. That was one of the most important things I learned when I became a mother--most/all of the feelings you have are shared by someone else and if you talk about them, you feel less alone and weird. I have really been enjoying your blog. I look forward to reading more. Keep up the good work!

    1. Thank you for your comment! I have no experience of being a mother and, frankly, little experience of sharing anything and everything with others because I'm an only child, so your voice here is a very important one. And yes, I believe becoming a mother changes a lot of things. And it's good to talk about it, too, because change can be so straining...
      Thanks again!

  9. Uwielbiam Twojego bloga i bardzo podziwiam Projekt: ciało, ale ten post to jest coś na co bardzo długo czekałam, nie zdając sobie z tego sprawy. Masz całkowitą rację - gdybyśmy potrafili mówić o swoim ciele i swoich ukrytych z nim problemach i kompleksach, wszystkim byłoby łatwiej, ale też w życiu wielu ludzi nie wydarzałyby się bardzo złe rzeczy, które mają podłoże psychosomatyczne.
    To jest wprost niewiarygodne, jak wiele psychicznej szkody może wyrządzić nieakceptowanie własnego ciała, jego zaburzone postrzeganie. Wiem, o czym mówię, bo cierpiałam na poważne zaburzenia odżywiania, które łączyły się zapewne z niezdiagnozowaną depresją.
    Poza tym, nigdy nie wiemy, co kryje się za wyglądem danej osoby - może są to właśnie choroby, które nie dają spektakularnych objawów i nie są na szczęście śmiertelne, ale potrafią wpłynąć zarówno na fizyczność, jak i zwyczajnie na nastrój. Bo jak komuś tłumaczyć, że się chudnie albo tyje, bo po prostu rozregulowuje Ci się ten czy inny hormon? Jakoś trudno każdemu opowiadać o takich chorobach, bo przecież niby żyję i mam się dobrze.
    Do tego dochodzi jeszcze jeden temat związany już ściśle z samą kobiecością. Polubić swoje kształty to naprawdę wielkie wyzwanie. Ale potem przychodzą kolejne: np. ciąża, która zmienia wszystko. I znów trzeba się oswajać z własnym ciałem, od nowa akceptować nowe kształty. To też jest trudne - mam wrażenie, że powszechny nastrój jest taki, że kobieta w ciąży jest symbolem radosnego oczekiwania, nadziei. A tymczasem ona też zmaga się z cielesnością i to może najsilniej w całym swoim życiu.
    Wydawało mi się zawsze, że wiele dziewczyn nie ma problemu ze swoim wyglądem. Ale chyba się mylę - wiele z nich też jest pełna kompleksów, tylko po prostu o tym się nie mówi. Można najwyżej mówić o odchudzaniu, na to zawsze jest przyzwolenie.
    Dzięki za Twoją otwartość. Nawet jeśli nadal trudno jest mówić, zawsze dobrze wiedzieć, że ktoś myśli podobnie...

    1. Dziękuję za to, że przeczytałaś ten wpis i że chciałaś napisać coś od siebie. To, o czym piszesz, jest bardzo mądre, zauważasz ciekawe rzeczy. Myślę, że wszelkie zmiany w ciele są trudne, to prawda. I trudno też mówić o nich i ich przyczynach. Ciąża, zmiany wagi (w każdą stronę), zmiany związane z wiekiem... tu trzeba dużo delikatności. Myślę, że dlatego o tym trudno rozmawiać. Trzeba bardzo zaufać i wiedzieć, że ktoś posłucha, a nie zbędzie cię stwierdzeniem, że "nie masz się czym przejmować" albo "to próżne". Jeśli się przejmujesz, to najwyraźniej masz powód. On może być w ciele albo w psychologii, albo w obu jednocześnie, tak jak piszesz. Ale właśnie, tu trzeba zaufania. Społecznie ten problem jest trudny do podjęcia. Dużo jest wstydu i tabu nie tylko wokół ciała, ale w ogóle wokół samego mówienia o ciele.
      Dzięki i za Twoją otwartość. To dla mnie ważne, że mogłam przeczytać to, o czym myślałaś.

  10. Klara, I can only congratulate you for this beautiful and honest post. The way you are so open about your thoughts and feelings is really inspirational, and I very much feel like I would like to post something like this myself. You've inspired me.
    Short story long: I have a hormonal disease that causes me to gain weight, which I have done in the last half year, and while I used to be very happy with my body, I have fallen into a period where I feel very bad about my size and body. Reading that you (who are absolutely beautiful) worry too gives me a bit of comfort. Of course it makes me sad that you worry about your beautiful body, but in a way I feel less alone knowing that others go through the same thing. I have also been diagnosed with PCOS, I was diagnosed at the age of 17. And my hormonal disease has just recently been diagnosed and I recently started medicine for it, so it will take some time before my body "goes back" to the way it was (if it ever will... there's no guarantee). Anyway, I totally agree with you, we should be able to talk about these things. I'm going to try and work up some courage and write a post about my feelings towards my body. Thank you again. You're amazing!
    Much love

    1. Thank you Mona for chiming in! I feel like I was waiting for you to say something here, I value your opinions enormously. So thank you very, very much. I appreciate you taking time to read and write.

      I don't know how emotionally loaded this post comes across. I know I tried to withdraw as much emotional drama from it as I could. I think it's hard enough to talk about our bodies without having the emotional baggage... I also didn't want to use too many words of judgement, like beautiful or ugly. In my first draft, this post was way more dramatic and I was basically just whinig about how ugly I feel and how ashamed I am of the way I look. But then I realised there's no point in writing a post like that and I just stuck with this more objective approach. I must say it did me good to speak about all these things (the hard ones and the good ones as well!) without flooding them with feelings. It felt refreshing and I think it gave me strength. Maybe that's also a way of dealing with this hard body-related stuff?

      I'm sorry that you have health problems and I'm keeping my fingers crossed that your medication works soon. I know how hard it can be. Please know that regardless of the way your body looks at any given time, you are a wonderful and inspiring person and I hold you dear in my heart.